امر نمىكند . « 1 » آيا اينان از پيغمبرى سخن مىگويند كه به عبد اللّه بن عمرو بن عاص فرمود : به هنگام خشم و رضا و در هرحال سخن مرا بنويس . سوگند به خدايى كه مرا به حق مبعوث كرده است ، از اين جز حق خارج نمىشود ، و اشاره به زبانش كرد . « 2 » عبد اللّه بن عمرو گفته است : من هرچيزى كه از رسول اللّه مىشنوم و مىخواهم كه آن را حفظ كنم ، قريش مرا از اين كار بازمىدارند و مىگويند : تو هرچه از پيغمبر مىشنوى ، مىنويسى ، در حالى كه پيغمبر هم بشرى است به مانند ما كه در حال خشم و رضا سخن مىگويد . من از نوشتن خوددارى كردم و اين موضوع را با رسول اللّه در ميان گذاشتم ، با انگشت به دهانش اشاره كرد و فرمود : بنويس ، به خدايى كه جان من در دست اوست ، سوگند مىخورم كه از اين دهان جز حق بيرون نمىآيد . « 3 » براساس توصيف أمير مومنان عليه السّلام ، رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به خاطر دنيا هرگز خشمگين نمىشد ، و چون به خاطر حق خشم مىگرفت ، كسى آن را تشخيص نمىداد و به خاطر اين خشم ، چيزى از او بروز نمىكرد تا آنگاه كه بر آن پيروز مىشد . « 4 » آيا اينان به خاطر پاك ساختن دامن امثال پسر هند ، با اين نسبتهاى دروغ ، ساحت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را مىخواهند آلوده كنند ؟ در حالى كه او فرموده است : هرگاه بنده‌اى كسى را نفرين كند ، اين نفرين به آسمان مىرود و درهاى آسمان به روى آن بسته مىشود . آنگاه آن لعنت به زمين برمىگردد ، درهاى زمين هم به روى آن بسته مىشود ، سپس به راست و چپ مىرود و چون جاى رفتن نمىيابد ، به كسى روى مىآورد كه نفرين شده است و هرگاه او شايستهء آن نباشد ، به نفرين‌كننده بازمىگردد . « 5 » آيا مىتوانند با آن دروغها ، قداست پيغمبر را آلوده كنند ؟ پيغمبرى كه امت خود را به آداب الهى پرورش داد و اصحاب خود را از لعن هرچيزى ، حتى از نفرين چهارپايان و

--> ( 1 ) . احياء العلوم : 3 / 167 . ( 2 ) . همان : 3 / 167 . اين حديث را ابو داود نقل كرده است . ( 3 ) . سنن دارمى : 1 / 125 . ( 4 ) . ترمذى آن را در الشمائل آورده است . ( 5 ) . الترغيب و التزهيب : 3 / 196 .